Welkom op de weblog van Nanouk en Merijn | een stoomtreintje in de branding | punt.nl: Je eigen gratis weblog, gratis fotoalbum, webmail, startpagina enz

Welkom op onze weblog!!

een stoomtreintje in de branding
kinderen | 06 Oktober 2008 | 09:27:20

Donderdag 25 september was het zover. Al vanaf een uur tevoren begin ik zo om de 7 minuten te vragen of we niet al weg moeten, waar het is, hoe lang het rijden is en of we niet vooral al weg moeten.

Ons eerste bezoek aan de verloskundige. Een beetje zenuwachtig en onwennig rijden wij samen naar de verloskundige praktijk.

Ik heb geen flauw benul wat mij te wachten staat. Nanouk lijkt het allemaal gewoon te vinden, zij is immers al een ervaren moeder.

Wat angstig stel ik domme vragen naar schijnbaar de bekende weg, terwijl ik door de straten van Oosterhout stuur.

Het is al weer een tijd geleden dat ik mijn kindje, of in elk geval een duidelijk begin van mijn kindje op de echo in het ziekenhuis heb gezien. Ik verlang onwijs naar meer, maar heb geen flauw benul wat mij te wachten staat.

Blij vertelt Nanouk dat we naar het hartje gaan luisteren. Ik probeer mij er iets bij voor te stellen, maar er dringt weinig tot me door.

Ik ben zo blij dat ik vader word. Maar ik voel niks groeien of veranderen in mij. Ik moet het doen met symbolen.

Symbolen zoals een succesvolle zwangerschapstest, irritaties, misselijkheid, vermoeidheid, mijn best doen, wisselend humeur. Nieuwe kleren voor haar, nieuwe onzekerheden voor haar, groeiende borsten die steeds mooier en haast angstaanjagend groot lijken te worden. Haar figuur waar steeds duidelijker een ronde vorm in haar buik lijkt af te tekenen, zonder al een zwangere buik te zijn.

Hardop mopperend parkeer ik de auto stijf van de zenuwen in de woonwijk. Iemand heeft zijn scooter dusdanig in een parkeervak gezet dat ik niet voor de deur kan parkeren.

Nu moeten we wel zeker 5 meter extra lopen. Tsjonge, jonge. Gelukkig iets waar ik wel iets over weet en van kan voelen. Dus ik mopper ik nog een tijdje door.

Onwijs nerveus en nog steeds geirriteerd zitten wij in een wachtkamer met hoestende en proestende mensen. Onwillekeurig denk ik, hoe kun je nu zwangere vrouwen tussen zieke mensen zetten, dat is toch vreselijk risicovol. Straks krijgt mijn kindje nog..... mijn irritatie slaat over op de wachtkamer.

Wachten duurt lang. Veel te lang.

Eindelijk zijn we aan de beurt. Een grote mevrouw, de vrouwen in dit gebouw lijke wel geselecteerd op lengte, blijkt veel vriendelijker, dan ik in eerste instantie overweeg.

Zij en Nanouk vullen alle gegevens in en aan. Alles staat er nog in, van Ingrid. Angstig vraag ik mij af of ik nog een rol in de computer ga spelen. Eindelijk wordt mijn naam ingevuld en mag ik wat vragen beantwoorden. Inwendig juig ik. Het staat er echt, Merijn, bij de gegevens van de vader. Het is dus echt.

Eindelijk stelt de verloskundige voor om even te kijken naar Nouks buik. Alles in orde, het voelt goed. Of ze even moet proberen om te kijken of we het hartje kunnen horen. Het is immers zo pril dat de kans klein is.

HOEZO proberen denk ik. Inwendig vloek ik, godver.

In koor roepen we, natuurlijk willen wij het horen. De verloskundige gaat onverstoorbaar verder met het uitleggen waarom het eventueel niet hoorbaar zou zijn.....opeens hoor ik wat.

Ik hoor de branding van de zee. Een sterk aanzwellen en wegvloeien van vloeistof. Langzaam beginnen de stemmetjes en de angsten weg te ebben en wordt het stiller in mij. Zou dat....nee toch...

De verloskundige roept vrolijk, kijk dat is jouw hartslag. Nog ff zoeken hoor, ik weet niet of het lukt. En even denk ik, wat is dat...

Opeens is het stil. Het is doodstil in mijn hoofd. Het enige wat ik hoor is een gejaagd stoomtreintje wat als een bezetene door de branding heen knalt. Mijn hart slaat een slag over, ik vergeet adem te halen en doe in gedachten een handstand.

Dit gevoel is zo onwerkelijk. Nanouk en de verloskundige babbelen erover en ik hoor mezelf zeggen, net zo'n zenuwenlijer als zijn vader.

Opeens is het klaar en ik kom terug uit mijn roes. En sta ik ruw weer met mijn benen op de grond. Ik was heel ff één met de zwangerschap en moet nu weer van een afstandje toekijken tot de volgende mogelijkheid. Nog 4 weken wachten, verdomme, dat duurt veel te lang.

Af en toe dwalen mijn gedachten af, een stoomtreintje zwoegt onvermoeibaar door het geluid van de branding heen. Er verschijnt een vage dwaze gelukkige grijns op mijn gezicht.

Merijn

Wil je mijn visitekaartje?

Echo!
kinderen/baby | 26 Augustus 2008 | 09:17:34

We hebben ondertussen de eerste echo gehad!! En het is er "maar" 1tje hoor ;)

Daar zijn we wel erg blij mee.. de risico's van een tweelingzwangerschap zijn nou eenmaal groter dan die van een eenling. Was het een tweeling geweest dan hadden we daar natuurlijk ook geen enkel probleem mee gehad. Maar nu is gebleken dat het er 1 is zijn we toch wel een beetje opgelucht.

Verder was de echo prima! Het vruchtje was precies groot genoeg voor 6 wkn en 4 dgn. En er was al een heeeel klein knipperlichtje te zien. Het hartje doet het!Wat een genot om dat te zien.

Omdat het nog zó klein was mogen we over 2 weken nog eens terug komen (met 8 wkn en 5 dgn) om nog een keer te kijken. Als dan weer alles goed is hoeven we niet meer terug te komen bij de gyn, maar gaan we gewoon een afspraak maken bij de verloskundige! fijn he!?

Ik voel me verder wel redelijk. Ik ben echt verschrikkelijk moe, kan de hele dag wel slapen, verschrikkelijk. Telkens als we een eindje gaan rijden met de auto dan slaap ik binnen 5 minuten, en ook op de bank kan ik mijn ogen bijna niet open houden!

En dan de misselijkheid... blegh! Dat was ik echt vergeten... had het verdrongen denk ik. Maar het is echt vreselijk. Telkens als ik wat eet dan gaat het beter, maar na een half uur komt het al weer terug.

Ook heb ik wat last van "steken" in mijn buik aan de zijkant onderin, zou dat al bandenpijn zijn? En verder ben ik redelijk verstopt... ook niet zo heel erg prettig.

Mijn smaak is wel heel anders. Sommige dingen moet ik echt niet aan denken (koffie bijvoorbeeld, BAH) en andere dingen kan ik de hele dag door eten, mits ik niet misselijk ben dan.

Het niet vertellen aan familie en vrienden wordt wel steeds moeilijker hoor. Ook omdat ik me steeds niet zo lekker voel, en ik het moeilijk vind dat voor iedereen verborgen te houden. Gelukkig begin ik als het goed is maandag met mijn stage, dan heb ik wat afleiding. Aan de andere kant ben ik er niet zo blij mee, wat met die misselijkheid en vermoeidheid weet ik niet zo goed wat ik er van ga bakken daar... En ook daar wil ik pas over een paar weken vertellen over de zwangerschap. Spannende tijden dus!!

Zwanger!!
| 08 Augustus 2008 | 16:15:28

Nou de titel zegt het al... Ik ben zwanger!! We worden papa en mama :)

Er gaat een verhaal aan vooraf natuurlijk, na mijn laatste blog.

Toen ik uiteindelijk ongesteld werd (10 juli) ben ik begonnen met Clomid. Dat werkte erg goed bleek want op dag 12 bij de echo bleek dat er 2 eitjes 'op knappen' stonden. De twee dagen erna had ik flink buikpijn, dus ik denk dat ik toen 2 eisprongen gehad heb.Volgens de arts is dat heel goed mogeijk.

Meteen na de echo zijn we op vakantie gegaan. En een goeie week later begonnen de klachten... Moe, misselijk, beetjes slapjes, maagzuur. Dus eigenlijk wist ik het al wel!

De bedoeling was dat we zouden testen als we weer thuis waren, maar aangezien we ter plekke besloten de vakantie met een paar dagen te verlengen, besloten we ook om daar maar een testje te gaan halen. 13 dagen na de eisprong getest, met een bonkend hart en alle mogelijke zenuwen... Een clearblue... En zoals jullie op de eerste foto kunnen zien was de uitslag al snel heel duidelijk. Zwanger!!

Omdat we thuis toch nog 2 digitale testen hadden liggen hebben we vanmorgen nogmaals een testje gedaan, en nog binnen de minuut stond (zoals te zien is op de foto) het magische woord al snel in beeld.

We wennen langzaam aan het idee dat het nu echt waar is. Vanmorgen de dokter nog even gebeld omdat ik zo duizelig ben. Maandag even op controle. 25 augustus is om 8:30 de eerste echo gepland. Reuze spannend dus!! Want, behalve dat het spannend is om te kijken naar onze frummel... Gaan we ook zien of het er 1 OF 2 zijn!! Want met 2 eisprongen... is er ook kans op een tweeling. Dubbele zenuwen!!

Zo blij, zo bijzonder, zo spannend... 16 april is DE dag, dan ben ik uitgerekend... Nog een lange weg te gaan, maar het begin is er!!

de kliniek
kinderen/baby | 26 Juni 2008 | 11:41:30

Gister hadden we "DE" afspraak in de fertiliteitskliniek. Het was een heel aardige dokter, dat is echt prettig. Voelde me meteen wel op mijn gemak bij hem.

Na allerlei vragen over gezondheid, eerdere zwangerschappen enz enz kreeg ik een inwendig onderzoek en een echo. Alles zag er prima uit. Niets raars te zien. Wel heeft hij een eitje gemeten van 16,5 mm. Die moet ongeveer 20 worden voor er een eisprong plaatsvind. Dat zou dus zaterdag kunnen zijn ongeveer. Erg laat in mijn cyclus, dat was hij helemaal met ons eens.

Nu hebben we dus de 'opdracht' gekregen om veel te klussen komende dagen!! Dat gaat lukken!! Ook moet ik 4 juli bloed laten prikken, dan kan hij zien of mijn eisprong is geweest en of het een goeie was. Merijn moet 4 juli ook zijn goedje inleveren, ze gaan dan kijken in hoeverre zijn zaad zijn werk doet.... Ben heel benieuwd!!

En als ik ongie word beginnen met Clomid op dag 3 van mijn cyclus. Dan bellen voor een echo op dag 12, zodat ze kunnen zien of mijn eitjes goed groeien.

Spannende tijden breken aan voor ons dus!! Maar ik ben wel heel blij dat er nu schot in zit. We zijn er mee bezig. Voor sommigen is het misschien beter om het wat meer van zich af te kunnen zetten, voor ons is het denk ik beter te weten dat we er mee aan de slag zijn... Dat geeft ons rust.

het vervolg...
kinderen/baby | 29 Mei 2008 | 13:11:08

Nou... het is een heel verhaal geworden. Wat begon als een 'gewoon' bezoek monde uit in een ritje naar de gyneacoloog...

Eerst naar de huisarts dus. Die heeft nog een keer gevoeld, noemde de symptomen op, maar kon er niets van maken. Wat hij gelukkig ook eerlijk zei. Waar wij bij waren belde hij de gyn die dienst had in het ziekenhuis, en daar mochten we toen direct heen voor een echo.

Aangekomen in het ziekenhuis bleek dat de arts eerst een paar bloedonderzoeken wilde laten doen. Met spoed, dus daar konden we op wachten. Ff bloed laten prikken en wachten op de uitslagen...
Na een tijdje werden we weer geroepen en kreeg ik een uitwendig én inwendig onderzoek. Alles behalve prettig maar goed. Voelde allemaal goed, dus toen maar een inwendige echo. Ook daar zag alles er goed uit. Hij zag een klein beetje vocht, niets allarmerends. Én een eitje van zo'n 18 mm op mijn rechter eierstok.

De uitslagen waren allemaal "goed". Wat zoveel wil zeggen als.. geen zwangerschap, geen ijzergebrek oid, en geen schildklierproblemen.

Van mijn buikpijn kon hij dus ook niets maken. Te verwachten was volgens hem dat Merijn mij gewoon goed geraakt heeft tijdens de sex, dat ik een beetje gekneusd ben van binnen, en dat dat de pijn oplevert. Verder niets aan de hand dus.

Hij heeft ook nog naar mijn temp lijst gekeken. Volgens hem heb ik rond de 28e dag een eisprong gehad. Maar, was zijn duidelijke boodschap, daar had ik niets aan... Want omdat het eitje zo laat pas is, is hij waarschijnlijk overrijp (overrijp-eis-syndroom noemde hij het). Daarnaast gaat je baarmoeder zich al klaarmaken voor de menstruatie, en als het eitje tóch bevrucht zou raken is de kans op innesteling ook minimaal. Een kans op een zwangerschap is daarom een lot uit de loterij (ook zijn woorden). En hij raadde ons aan om contact op te nemen met en Fertiliteit-arts. Zodat die nog wat onderzoeken kan doen, en we dan waarschijnlijk kunnen beginnen aan de Clomid.

We zijn dus maar meteen doorgelopen daarheen.. en een afspraak gemaakt. 25 juni. Eerder kon niet helaas. Nu dus geduld hebben, en hopen op een wonder... Maar de kans is dus echt minimaal. We hopen dat die arts op 25 juni ons net zo serieus neemt als de gyn die we spraken....

Met andere woorden.. Wordt vervolgd!!!!

Buikpijn!!
| 28 Mei 2008 | 09:16:25

In de nacht van 25 op 26 mei hebben we sex gehad. En ja, ik kreeg ook een orgasme ;).

Meteen na mijn orgasme kreeg ik gigantische steken in mijn buik, helemaal onderin, zeg maar achter mijn schaambot en ietsjes hoger ook. Mijn lieve vriendje was toen nog even bezig voor hij ook een orgasme kreeg, en toen hij stopte werden de krampen nog veel erger! Een stekende felle pijn was het.

Ik dacht dat ik gek werd.. heb een hoge pijngrens maar heb echt liggen janken van de pijn. Half uurtje later een kwartier onder de douche gezeten, en daarna zeker nog een uur op de bank gezeten. Pas toen zakte het iets en zijn we gaan slapen.

Nu had ik er de volgende dag nog steeds last van. Minder erg hoor, maar iedere keer als ik gewoon ging zitten deed het pijn. En ik had nog steeds een zeurend gevoel in mijn buik en af en toe steken.

Dus maar een afspraak gemaakt met de huisarts. Die heeft wat gevoeld en geduwd op mijn buik, wat allerminst prettig was. Maar hij denkt dat er gewoon iets geraakt is bij de sex, en dat ik me geen zorgen moet maken. Als het woensdag (28e) nog niet over was moest ik terugkomen.

Volgende dag was het nog steeds. Met vlagen meer en minder. Maar er was nog geen sprake van dat het weg was. Merijn maakte zich zorgen en heeft de huisarts nog een keer gebeld. Hij kreeg de andere huisarts die in de praktijk zit aan de telefoon. De kon er niets aan doen.. afwachten en woensdag langskomen.

Heb dus maar geprobeerd me daar bij neer te leggen, en heb 's middags nog even lekker geslapen want ik had behoorlijk slaapgebrek. Ook vannacht heb ik best aardig geslapen.

Vandaag heb ik dus een afspraak om half 3. Ik ben heel benieuwd. De buikpijn is nog steeds niet over, dus helemaal voor niets gaan we niet. Ik hoop eigenlijk dat hij me even doorstuurt naar de gyn.. zodat die even goed kan kijken wat er aan de hand is. Want ik maak me er toch wel een beetje druk om.

Een zwangerschap kan het volgens ons niet zijn. Ik heb volgens mijn temp. nog steeds geen eisprong gehad. En ondanks dat waren we eigenwijs en hebben we gister een testje gedaan, gewoon om uit te sluiten dat de pijn daar vandaan zou komen. Dik en vet negatief natuurlijk, als verwacht.

paar dagen verder...
kinderen/baby | 19 Mei 2008 | 14:34:59

Dag 31... We hadden even hoop een paar dagen geleden, op dag 28 steeg mijn temp naar 36.6 IETS hoger dan normaal dus. Dat hield 3 dagen aan, dus we hoopten allebei op een eisprong...

Maar helaas vandaag was mijn temp alweer gedaald naar 36.4. Geen eisprong dus.

Nu maar weer wachten op de volgende piek óf mijn ongie.

Heb er wel een beetje moeite mee vandaag. Baal ervan dat het lijkt te zijn of er geen eisprong is. Ik heb al zo'n belachelijk lange cyclus, en dan ook nog zonder eisprong (nu in ieder geval) schiet het natuurlijk helemaal niet op. Ik hou me bij ons voornemen, met 40 dagen ga ik de huisarts bellen en een afspraak maken.

Heb geen zin om lang zo aan te modderen, wordt er echt niet vrolijker van!

Geen pieken, alleen maar dalen :S
kinderen/baby | 13 Mei 2008 | 10:00:02

Vandaag alweer op dag 24. Nog steeds geen stijgende lijn te zien op de temperatuurkaart. Af en toe zakt het wat, en een heeeeeel klein piekje te zien, maar meteen de dag erna alweer terug helemaal naar beneden...

Begin me nu toch werkelijk af te vragen of ik deze ronde uberhaubt wel een eisprong zal hebben. Het kan nog, gezien mijn lange cyclussen... Maar ben heel benieuwd. Heb er eigenlijk weinig vertrouwen in, stom he??

Merijn en ik hebben afgesproken dat wanneer het kaartje vol is (dag 40) ik de huisarts maar weer eens ga bellen om te vragen hoe en wat... Zo lang zijn we nog niet bezig, dus de medische kant op lijkt me nog niet heel erg prettig. Maar wil ook niet nog maanden zo aanklooien.

Dat temperaturen wordt ik ook niet zo heel vrolijk van, en op deze manier heeft het gebruiken van ovulatietesten ook geen zin, want dan moet ik de hele maand testen en dat word toch echt te gek duur!

Maar goed, nog ff geduld voor we meer weten...

Hoe ging het tot nu toe??
kinderen/baby | 07 Mei 2008 | 16:28:04

Merijn en ik zijn halverwege vorig jaar begonnen met praten over het krijgen van een kind van ons samen. We hebben allebei een grote kinderwens. Dus de knoop was dan ook vrij snel doorgehakt.

Wel hadden we besloten te wachten tot een gunstig moment.Want op dat moment zwanger worden kwam nog niet echt handig uit. En aangezien de zwangerschap van Ingrid nogal onverwachts was, wilden we het nu samen goed aanpakken.

We besloten in november mijn spiraal te laten verwijderen en daarna nog even veilig te vrijen zodat mijn cyclus wat op orde kon komen. Zo gezegd zo gedaan. 5 november is mijn spiraal verwijderd.

In januari zijn we daadwerkelijk begonnen. De condooms gingen terug de kast in en de hoop op een kindje laaide in alle hevigheid op. We zijn er klaar voor allebei.

Toen bleek alleen dat mijn cyclus nogal onregelmatig is. Er is geen peil op te trekken. Het schommelt ergens tussen de 30 en de 44 dagen.

Mijn laatste cyclus duurde wel érg lang! na bijna 50 dagen hebben we de stap naar de huisarts genomen. Die nam ons gelukkig heel serieus en stuurde ons niet meteen weer weg. Bloedprikken op hcg, wachten tot na het weekeind op de uitslag en als ik niet zwanger was kreeg ik een kuurtje. Er werd een kuurtje Primolut van 10 dagen voorgeschreven. Mijn HCG was 0,0 dus ben ik begonnen met slikken. 2 dagen na de kuur werd ik behoorlijk heftig ongesteld, zoasl voorspeld. Ik zat toen op 63 dagen.

En nu zitten we alweer in mei en in de volgende ronde. Gewapend met een thermometer en een temperatuurlijst naast mijn bed neem ik keurig elke ochtend mijn temperatuur op. En dan maar hopen op een eisprong!!